Hipnoterapia – czym jest, jak działa i kiedy pomaga?

Kiedy człowiek zaczyna szukać realnej zmiany, często zastanawia się, dlaczego hipnoterapia działa, skoro wcześniej wielokrotnie próbował zrozumieć swój problem. Zdarza się, że analiza przynosi chwilową ulgę, ale emocje wracają, napięcie narasta, a reakcje pozostają trudne do opanowania. W takich momentach pojawia się pytanie, czy hipnoterapia działa tam, gdzie samo myślenie i racjonalne wnioski przestają wystarczać.

Hipnoterapia nie polega na zastępowaniu analizy ani na narzucaniu sugestii z zewnątrz. Jej mechanizm opiera się na pracy z procesami, które zachodzą poniżej poziomu świadomej kontroli. To właśnie tam utrwalają się schematy emocjonalne, reakcje obronne i napięcia zapisane w ciele. Dlatego jak działa hipnoterapia najlepiej widać w obszarach, w których człowiek wie, co się z nim dzieje, ale nie potrafi tego realnie zmienić.

Skuteczność hipnoterapii wynika z tego, że tworzy warunki do integracji doświadczeń, a nie do walki z nimi. Zamiast wzmacniać kontrolę, pozwala psychice uporządkować to, co wcześniej było rozproszone lub zablokowane. Dzięki temu zmiana pojawia się stopniowo i stabilnie, bez presji i nadmiernego wysiłku. Właśnie dlatego wiele osób zauważa, że hipnoterapia prowadzi do efektów, których nie udało się osiągnąć wyłącznie poprzez analizę.

Jak działa hipnoterapia i na czym polega jej mechanizm

Pytanie jak działa hipnoterapia pojawia się najczęściej wtedy, gdy ktoś chce zrozumieć, co faktycznie różni ją od rozmowy czy analizy. Na czym polega hipnoterapia w praktyce? Jest to praca w stanie skupionej uwagi, w którym umysł przestaje reagować na nadmiar bodźców i komentarzy poznawczych. Dzięki temu możliwe staje się dotarcie do procesów emocjonalnych, które na co dzień są zagłuszane przez myślenie, ocenianie i kontrolę.

Od strony neuropsychologicznej mechanizm hipnoterapii opiera się na zmianie sposobu przetwarzania informacji. Kiedy uwaga kieruje się do wewnątrz, aktywują się obszary mózgu odpowiedzialne za wyobraźnię, pamięć emocjonalną i regulację napięcia. Jednocześnie słabnie dominacja funkcji analitycznych. To właśnie dlatego osoby, które chcą zrozumieć jak działa hipnoza naprawdę, często zauważają, że w hipnozie emocje układają się szybciej niż podczas samej rozmowy.

W tym stanie kluczową rolę odgrywa sugestia, ale nie w rozumieniu nakazu czy manipulacji. Jest to raczej sposób kierowania uwagi i znaczeń, który pozwala psychice samodzielnie reorganizować doświadczenie. To podejście dobrze ilustruje mechanizmy opisane w kontekście sugestii, wyobraźni i analizy, gdzie zmiana zachodzi nie przez presję, lecz przez dostęp do wewnętrznych zasobów i skojarzeń.

W praktyce jak działa hipnoterapia widać najlepiej tam, gdzie człowiek ma świadomość swoich trudności, ale mimo to reakcje wciąż się powtarzają. Zamiast wzmacniać kontrolę, hipnoterapia umożliwia integrację emocji, myśli i doznań z ciała w jeden spójny proces. Dzięki temu zmiana nie polega na „przełamywaniu się”, lecz na naturalnym przesunięciu sposobu reagowania, które utrwala się w codziennym funkcjonowaniu.

Stan hipnozy i trans – co naprawdę zmienia się w umyśle

Stan hipnozy nie jest snem ani utratą kontroli. To stan skupionej, wewnętrznej uwagi, w którym bodźce z zewnątrz tracą pierwszeństwo, a umysł pracuje w spokojniejszym rytmie. Człowiek pozostaje obecny i słyszy wszystko, ale łatwiej zauważa emocje, napięcie i mikroreakcje ciała. Doświadczenie przestaje być analizowane „z góry” i staje się bardziej bezpośrednie, co sprzyja regulacji. Hipnoterapia opiera się na poczuciu bezpieczeństwa oraz wpływu w trakcie pracy terapeutycznej.

Gdy ktoś pyta, czym jest trans hipnotyczny, zwykle chce wiedzieć, co dzieje się „technicznie”. Najprościej: uwaga staje się selektywna, a narracja w głowie zwalnia. Człowiek nadal może mówić, poruszyć się i przerwać, ale równocześnie ma łatwiejszy dostęp do emocji, obrazów i sygnałów z ciała, które dotąd były tłem. Nie ma tu utraty kontroli, są tylko różne style doświadczania. To, jak ten stan bywa odczuwany, porządkuje tekst Co czuje się w hipnozie.

W praktyce trans ma zmienną głębokość, dlatego opisuje się poziomy transu. W trakcie jednej sesji uwaga może się pogłębiać i spłycać, zależnie od tematu, poczucia bezpieczeństwa i obciążenia emocjonalnego. Dla części osób to subtelne zamyślenie, dla innych wyraźniejsze odcięcie od bodźców lub intensywniejsze przeżywanie emocji. Kluczowe jest to, że głębokość nie jest celem samym w sobie, tylko narzędziem dopasowanym do pracy i zasobów osoby. Dobry opis daje artykuł Poziomy transu.

Pytanie czy każdy może wejść w hipnozę ma zwykle ukryte znaczenie: „czy ja dam radę”. Większość osób wchodzi w stan hipnozy, ale różni się tempo i sposób reagowania. U jednych dominuje wyobraźnia, u innych odczucia w ciele, a bywa też tak, że ktoś ma wrażenie „nic się nie dzieje”, mimo że proces pracuje pod spodem. Najczęściej przeszkadza nie brak zdolności, tylko napięcie i nadmierna kontrola. Wyjaśnienie znajdziesz w tekście Czy każdy może wejść w hipnozę.

Bezpieczeństwo hipnoterapii – mity, obawy i fakty

Pytanie czy hipnoterapia jest bezpieczna pojawia się zwykle wtedy, gdy człowiek styka się z obrazami znanymi z filmów i scenicznych pokazów. W praktyce hipnoterapia kliniczna nie polega na przejmowaniu kontroli, lecz na jej porządkowaniu. Klient pozostaje świadomy, słyszy terapeutę i w każdej chwili może przerwać proces. Praca odbywa się w granicach ustalonego kontraktu i tempa, które jest regulowane przez układ nerwowy osoby uczestniczącej w sesji.

Częstą obawą jest czy hipnoza jest bezpieczna w sensie psychicznym i emocjonalnym. W terapii hipnozą nie chodzi o forsowanie doświadczeń ani o „wchodzenie głęboko za wszelką cenę”. Bezpieczeństwo opiera się na relacji, stabilizacji i uważnym prowadzeniu procesu. Trans nie wyłącza świadomości, a jedynie zmienia jej tryb pracy. Rzetelne omówienie tych kwestii znajdziesz w artykule Czy hipnoza jest bezpieczna.

Wątpliwości wokół hasła hipnoza a manipulacja wynikają z lęku przed wpływem z zewnątrz. Manipulacja oznacza działanie sprzeczne z wolą osoby, natomiast w hipnoterapii sugestie nie mogą przekroczyć systemu wartości klienta. Terapeuta nie „wkłada” treści do głowy, lecz pomaga uporządkować to, co już istnieje w doświadczeniu. Klient zachowuje zdolność oceny, wyboru i sprzeciwu przez cały czas trwania sesji.

Osobnym tematem są fałszywe wspomnienia hipnoza, które budzą niepokój szczególnie przy pracy z przeszłymi doświadczeniami. Współczesna hipnoterapia opiera się na zasadzie neutralności i niedyrektywności, aby nie sugerować treści ani interpretacji. Celem nie jest „odkrywanie prawdy historycznej”, lecz praca z aktualnymi emocjami i reakcjami organizmu. Mechanizmy tych obaw oraz sposoby ich minimalizowania omawia tekst Fałszywe wspomnienia w hipnozie.

Hipnoza regresyjna – kiedy praca sięga źródła doświadczeń

Hipnoza regresyjna to forma pracy terapeutycznej, w której uwaga kierowana jest nie na objawy, lecz na pierwotne doświadczenia zapisane w pamięci emocjonalnej. Zamiast analizować aktualne reakcje, proces prowadzi do momentów, w których dany wzorzec powstał. Dla wielu osób kluczowe staje się zrozumienie, na czym polega hipnoza regresyjna, dlatego pomocnym punktem odniesienia bywa materiał Hipnoza regresyjna – podróż w głąb pamięci i emocji, który porządkuje ten obszar od strony mechanizmu i celu pracy.

W praktyce regresja hipnotyczna nie polega na cofnięciu się w czasie w sensie dosłownym, lecz na ponownym wejściu w stan emocjonalny zapisany w ciele i układzie nerwowym. W stanie hipnozy dostęp do tych zapisów jest łatwiejszy, ponieważ obniża się kontrola poznawcza, a wzrasta zdolność odczuwania. Regresja hipnotyczna umożliwia spotkanie z doświadczeniem takim, jakie było przeżywane wtedy, bez filtrów dorosłej interpretacji, co odróżnia ją od pracy narracyjnej typowej dla podejść objawowych.

Częstym obszarem pracy regresyjnej są doświadczenia z wczesnych relacji, w tym kontakt z emocjami dziecka, które nie mogły zostać wyrażone ani zintegrowane. W takim ujęciu proces bywa opisywany jako Regresja emocjonalna – spotkanie z wewnętrznym dzieckiem, gdzie celem nie jest odtwarzanie trudnych wydarzeń, lecz ich uporządkowanie i domknięcie w bezpiecznych warunkach. Kluczowe znaczenie ma tu tempo pracy oraz stabilność relacji terapeutycznej.

Naturalnie pojawia się pytanie Czy regresja jest bezpieczna, zwłaszcza gdy mowa o powrocie do wczesnych doświadczeń emocjonalnych. Bezpieczeństwo takiej pracy zależy od przygotowania klienta, kompetencji terapeuty oraz sposobu prowadzenia procesu. W profesjonalnym ujęciu hipnoza regresyjna nie oznacza utraty kontroli ani sugestii treści, lecz świadomy i regulowany kontakt z doświadczeniem. Dlatego w praktyce klinicznej regresja jest narzędziem precyzyjnym, stosowanym w ramach odpowiedzialnie prowadzonej hipnoterapii.

Trauma i zamrożone reakcje – kiedy ciało pamięta

Trauma nie zawsze zapisuje się w postaci wyraźnych wspomnień. Częściej pozostaje w ciele jako napięcie, odrętwienie albo reakcja, która uruchamia się bez widocznego powodu. Właśnie dlatego w pracy określanej jako hipnoterapia traumy punkt ciężkości przesuwa się z opowiadania historii na odczytywanie sygnałów płynących z układu nerwowego. To podejście zakłada, że doświadczenie zostało przeżyte, ale nie zostało w pełni przetworzone ani domknięte.

Relacja między traumą a reakcjami somatycznymi jest bezpośrednia, co dobrze oddaje perspektywa opisywana jako trauma a hipnoza. W stanie hipnozy możliwy staje się kontakt z reakcjami obronnymi, które kiedyś były konieczne, a dziś utrwalają cierpienie. Leczenie traumy hipnozą nie polega na przełamywaniu tych reakcji siłą, lecz na ich stopniowym rozluźnianiu i regulacji, w tempie zgodnym z możliwościami osoby będącej w procesie.

Wiele osób trafiających do terapii doświadcza objawów, które trudno połączyć z konkretnym wydarzeniem. Bezsenność, napięcie mięśni, problemy trawienne czy uczucie stałej czujności to typowe objawy traumy w ciele. W takim ujęciu pomocna bywa perspektywa zawarta w materiale Hipnoza a ciało – psychosomatyka, gdzie ciało traktowane jest jako nośnik pamięci, a nie jedynie bierny odbiorca stresu.

Praca z traumą wymaga precyzji i dużej uważności na granice klienta. Dlatego hipnoterapia w tym obszarze opiera się na stabilizacji, regulacji i odbudowie poczucia bezpieczeństwa, zanim pojawi się głębszy kontakt z doświadczeniem. W takim kontekście pomocne staje się uporządkowane podejście opisane jako Hipnoterapia traumy, gdzie proces nie zmierza do intensyfikacji emocji, lecz do odzyskania kontroli nad reakcjami, które dotąd działały automatycznie.

Lęk, stres i układ nerwowy – regulacja w hipnozie

Lęk i przewlekły stres rzadko są wyłącznie problemem myślenia. Znacznie częściej dotyczą przeciążonego układu nerwowego, który funkcjonuje w trybie ciągłej gotowości. W takim stanie trudno o poczucie spokoju, nawet gdy obiektywne zagrożenie już minęło. W podejściu określanym jako hipnoterapia lęku punkt ciężkości przesuwa się z kontrolowania objawów na regulację reakcji autonomicznych, które odpowiadają za napięcie, czujność i trudność w wyciszeniu.

Stres utrzymujący się przez dłuższy czas prowadzi do rozregulowania rytmu dobowego, problemów z koncentracją oraz poczucia ciągłego przeciążenia. W takim ujęciu pomocne bywa podejście opisywane jako hipnoterapia stresu, gdzie praca nie polega na tłumieniu reakcji, lecz na stopniowym przywracaniu równowagi między pobudzeniem a regeneracją. Hipnoza na lęk pozwala dotrzeć do mechanizmów, które podtrzymują napięcie, nawet wtedy, gdy trudno wskazać jedno konkretne źródło stresu.

Jednym z obszarów szczególnie wrażliwych na przeciążenie układu nerwowego jest sen. Trudności z zasypianiem, częste wybudzenia czy uczucie niewyspania bywają bezpośrednim skutkiem długotrwałego napięcia. W takich sytuacjach pomocna staje się perspektywa określana jako hipnoterapia snu, w której celem jest odbudowanie naturalnej zdolności organizmu do przechodzenia w stan odpoczynku. Sen staje się wtedy efektem regulacji, a nie kolejnym zadaniem do wykonania.

Regulacja lęku i stresu wymaga pracy na poziomie reakcji, a nie wyłącznie przekonań. Dlatego hipnoterapia w tym obszarze koncentruje się na przywracaniu poczucia bezpieczeństwa w ciele oraz na odbudowie zdolności do samouspokajania. Zmiana nie polega na eliminacji emocji, lecz na odzyskaniu wpływu nad tym, jak intensywnie i jak długo oddziałują one na codzienne funkcjonowanie.

Emocje i relacje – jak przeszłość wpływa na bliskość

Bliskość rzadko buduje się wyłącznie na tym, co dzieje się tu i teraz. W relacjach często uruchamiają się reakcje, które mają swoje źródło w wcześniejszych doświadczeniach emocjonalnych. W podejściu określanym jako hipnoterapia relacji punkt ciężkości przesuwa się z analizy konfliktów na rozpoznanie wzorców, które powtarzają się niezależnie od partnera. Dzięki temu możliwe staje się zrozumienie, dlaczego podobne trudności wracają nawet w różnych związkach.

Relacja między emocjami a więzią jest bezpośrednia, co dobrze oddaje perspektywa opisywana jako hipnoza a relacje. W stanie hipnozy łatwiej dotrzeć do reakcji obronnych, takich jak wycofanie, nadmierna czujność czy potrzeba kontroli, które kiedyś pełniły funkcję ochronną. Praca z emocjami hipnoza nie polega na ich tłumieniu, lecz na przywracaniu elastyczności reagowania, tak aby emocje nie przejmowały sterów w momentach bliskości.

Wiele trudności relacyjnych wynika z utrwalonych sposobów reagowania, określanych jako schematy relacyjne. Powstają one wcześnie i często działają poza świadomością, wpływając na wybór partnerów oraz sposób przeżywania konfliktów. W tym kontekście pomocna bywa hipnoterapia emocji, która pozwala dotrzeć do pierwotnych uczuć leżących u podstaw tych schematów i stopniowo je regulować, bez konieczności ciągłego analizowania przeszłych sytuacji.

Zmiana w obszarze relacji wymaga pracy na poziomie emocjonalnym, a nie wyłącznie deklaratywnym. Dlatego hipnoterapia relacji koncentruje się na integracji doświadczeń, które wcześniej były zbyt trudne, by mogły zostać przeżyte w całości. W efekcie bliskość przestaje uruchamiać automatyczne reakcje obronne, a zaczyna być przeżywana jako przestrzeń kontaktu, a nie zagrożenia.

Nawyki, samosabotaż i prokrastynacja – zmiana bez walki

Nawyki rzadko są kwestią silnej woli. Częściej stanowią utrwalone reakcje, które kiedyś pomagały radzić sobie z napięciem, a dziś zaczynają ograniczać. W podejściu określanym jako hipnoterapia nawyków punkt ciężkości przesuwa się z prób kontroli zachowania na zrozumienie, jak i po co dany wzorzec powstał. Zmiana staje się możliwa wtedy, gdy organizm nie musi już bronić starego rozwiązania.

Samosabotaż bywa mylony z brakiem motywacji, choć w praktyce często chroni przed emocjami, które kiedyś były trudne do uniesienia. Perspektywa opisywana jako samosabotaż hipnoza pozwala dotrzeć do tej ochronnej funkcji bez oceniania i presji. W takim procesie zmiana nawyków hipnozą nie polega na przełamywaniu oporu, lecz na stopniowym wygaszaniu potrzeby stosowania dawnych mechanizmów.

Prokrastynacja rzadko dotyczy samego zarządzania czasem. Częściej wiąże się z lękiem przed oceną, porażką albo utratą kontroli nad sytuacją. W ujęciu prokrastynacja hipnoterapia pomaga dotrzeć do emocji, które uruchamiają odkładanie działań, zanim pojawi się presja i samokrytyka. Pomocne jest też podejście opisane jako hipnoterapia prokrastynacji, w którym celem jest odzyskanie wewnętrznej gotowości do działania bez ciągłego mobilizowania się.

Zmiana nawyków jest trwalsza wtedy, gdy nie towarzyszy jej wewnętrzna walka. Dlatego hipnoterapia w tym obszarze koncentruje się na współpracy z mechanizmami obronnymi, a nie na ich eliminowaniu. W praktyce pomocne bywa podejście określane jako hipnoterapia samosabotażu, gdzie nowe zachowania pojawiają się jako efekt regulacji emocjonalnej, a nie jako kolejny obowiązek narzucony sobie siłą.

Poczucie własnej wartości i tożsamość

Poczucie własnej wartości rzadko jest wyłącznie opinią o sobie. Częściej wynika z utrwalonych doświadczeń relacyjnych, w których potrzeby były ignorowane albo warunkowo akceptowane. W podejściu określanym jako hipnoterapia poczucia własnej wartości praca koncentruje się na tym, jak te doświadczenia ukształtowały obraz siebie i granice w relacjach. Zmiana zaczyna się od rozpoznania, skąd wzięły się wewnętrzne kryteria oceny.

Niskie poczucie własnej wartości nie musi objawiać się brakiem pewności siebie. Często przyjmuje formę nadmiernego dostosowania, perfekcjonizmu albo unikania konfrontacji. Perspektywa opisywana jako niskie poczucie własnej wartości hipnoza pozwala dotrzeć do emocji, które podtrzymują te strategie. Zamiast wzmacniać „pozytywne myślenie”, proces skupia się na regulacji napięcia i lęku związanego z oceną.

Tożsamość buduje się na przekonaniach, które przez lata stawały się oczywiste i niewidoczne. W pracy określanej jako praca z przekonaniami hipnoza możliwy staje się kontakt z ich źródłem, zanim zostały utrwalone jako fakty o sobie. Dzięki temu przekonania przestają pełnić rolę niepodważalnych prawd, a zaczynają być traktowane jako wzorce, które można aktualizować wraz ze zmianą doświadczeń.

Wzmacnianie poczucia własnej wartości wymaga pracy na poziomie emocjonalnym, a nie deklaratywnym. Dlatego hipnoterapia w tym obszarze koncentruje się na integracji doświadczeń, które wcześniej podważały poczucie tożsamości i sprawczości. W efekcie obraz siebie przestaje opierać się na zewnętrznych ocenach, a zaczyna być zakorzeniony w wewnętrznym poczuciu ciągłości i bezpieczeństwa.

Objawy specyficzne – depresja, ból, uzależnienia

Objawy takie jak obniżony nastrój, przewlekły ból czy utrata kontroli nad zachowaniem rzadko funkcjonują w izolacji. Często są sygnałem głębszego rozregulowania emocjonalnego i fizjologicznego. W podejściu określanym jako hipnoterapia depresji punkt ciężkości przesuwa się z walki z objawem na zrozumienie, jakie doświadczenia i reakcje układu nerwowego go podtrzymują. To pozwala pracować u źródła, a nie jedynie łagodzić skutki.

Depresja bywa mylona z brakiem motywacji, choć częściej wiąże się z wyczerpaniem i utratą zdolności regulacji emocji. Perspektywa opisywana jako hipnoterapia a depresja umożliwia kontakt z tym stanem bez presji natychmiastowej poprawy. Proces koncentruje się na odbudowie poczucia wpływu i bezpieczeństwa, dzięki czemu zmiana nie polega na mobilizacji siłą, lecz na stopniowym odzyskiwaniu energii psychicznej.

W przypadku dolegliwości somatycznych kluczowe znaczenie ma relacja między napięciem a odczuwaniem bólu. Ujęcie znane jako hipnoterapia bólu zakłada pracę z reakcjami ciała, które wzmacniają doznania bólowe, nawet gdy pierwotna przyczyna została już zaopatrzona medycznie. Podobnie hipnoza na uzależnienia pozwala dotrzeć do mechanizmów regulacyjnych, które chwilowo przynoszą ulgę, a długofalowo pogłębiają problem.

Praca z objawami specyficznymi wymaga szczególnej precyzji i jasnych granic. Dlatego hipnoterapia w tym obszarze opiera się na indywidualnym dopasowaniu procesu i stałej regulacji intensywności. Pomocne bywa podejście określane jako hipnoterapia uzależnień, gdzie celem nie jest eliminacja objawu, lecz odbudowa zdolności do samoregulacji i wyboru, bez uciekania w destrukcyjne strategie.

Jak wygląda praca w praktyce – sesja, online, autohipnoza

Dla wielu osób kluczowe znaczenie ma zrozumienie, jak wygląda sesja hipnoterapii, zanim zdecydują się na rozpoczęcie procesu. Spotkanie nie polega na utracie kontroli ani na narzucaniu sugestii, lecz na współpracy opartej na rozmowie, koncentracji i świadomym kontakcie z doświadczeniem. Struktura sesji daje poczucie bezpieczeństwa, a jej przebieg dostosowany jest do tempa i gotowości klienta, bez presji na szybkie efekty.

Coraz częściej praca terapeutyczna odbywa się w formie zdalnej, co rodzi pytania o skuteczność i komfort takiego rozwiązania. W praktyce hipnoterapia online umożliwia zachowanie ciągłości procesu przy jednoczesnym oszczędzeniu czasu i energii związanej z dojazdem. Kluczowe pozostają stabilne warunki techniczne oraz przestrzeń, w której można skupić się na doświadczeniu bez zakłóceń i poczucia pośpiechu.

Uzupełnieniem pracy sesyjnej bywa autohipnoza, rozumiana jako umiejętność samodzielnego wchodzenia w stan skupienia i regulacji. Nie zastępuje ona procesu terapeutycznego, lecz wspiera go pomiędzy spotkaniami, pomagając utrwalać zmiany i budować poczucie wpływu. W praktyce autohipnoza opiera się na prostych ćwiczeniach, które wzmacniają kontakt z ciałem i emocjami, bez nadmiernej techniczności.

Istotnym elementem procesu jest także przygotowanie do hipnoterapii, obejmujące omówienie celu pracy, granic oraz aktualnych trudności. Dzięki temu hipnoterapia nie jest doświadczeniem przypadkowym, lecz jasno osadzonym w realnych potrzebach osoby zgłaszającej się po pomoc. Takie przygotowanie zwiększa poczucie bezpieczeństwa i pozwala skupić się na samej pracy, zamiast na obawach dotyczących formy sesji.

Kiedy hipnoterapia ma sens i jak zacząć

Hipnoterapia kiedy warto rozważyć wtedy, gdy objawy, emocje lub reakcje wracają mimo zrozumienia problemu i wcześniejszych prób zmiany. Jeśli pojawia się pytanie czy hipnoterapia jest dla mnie, zwykle oznacza to gotowość do pracy na głębszym poziomie doświadczenia, a nie tylko na poziomie deklaracji. W praktyce kiedy warto skorzystać z hipnoterapii zależy od tego, czy celem jest regulacja emocji, praca z utrwalonymi wzorcami czy odbudowa poczucia wpływu w obszarach, które od dawna pozostają zablokowane. Dobrze poprowadzona hipnoterapia zaczyna się od rozmowy i oceny adekwatności metody, dlatego często najważniejszą decyzją jest umówienie się na konsultacje terapeutyczną ponieważ każda droga zaczyna się od pierwszego kroku.

„Pacjenci są pacjentami, ponieważ pozostają poza kontaktem ze swoim nieświadomym umysłem.” – Milton H. Erickson