PsychoWiedza - blog psychologiczny

Trauma jest swoistą raną na psychice, odpowiedzią na wydarzenie spowodowane tak zwanym stresorem traumatycznym. Szacuje się, że około 80% osób narażonych jest na powstanie traumy. Stresorem traumatycznym może być bezpośrednie zagrożenie życia, bycie świadkiem takiej sytuacji, przewlekła choroba, bycie ofiarą przemocy (fizycznej, psychicznej czy też seksualnej), czy przedłużająca się sytuacja stresowa (również zbyt długa żałoba). Trauma może prowadzić do powstania PTSD (ang. posttraumatic stress disorder), czyli Zespołu Stresu Pourazowego. Celem terapii traumy jest jej przepracowanie i powrót do równowagi psychofizycznej.

Relacja terapeutyczna jest jednym z najważniejszych czynników wpływających na skuteczność terapii, niezależnie od nurtu i stosowanych technik. To właśnie w bezpiecznej i przewidywalnej relacji możliwe staje się regulowanie trudnych emocji oraz zmiana utrwalonych wzorców reagowania. Artykuł pokazuje, dlaczego więź terapeutyczna nie jest dodatkiem do procesu, lecz jego fundamentem.

Zaburzenia lękowe często bywają mylone ze słabością psychiczną lub problemem emocjonalnym. Tymczasem współczesna neuronauka pokazuje, że lęk i strach są przede wszystkim biologicznymi reakcjami układu nerwowego, których celem jest ochrona organizmu. Artykuł wyjaśnia, jak powstają zaburzenia lękowe, dlaczego utrwalają się w mózgu i w jaki sposób proces regulacji prowadzi do realnej zmiany.

Stawianie granic bywa mylone z konfliktem lub egoizmem, dlatego wiele osób wybiera milczenie jako bezpieczniejszą strategię w relacjach. Artykuł pokazuje, czym naprawdę jest stawianie granic, skąd bierze się trudność w ich wyrażaniu oraz dlaczego przekroczenie progu milczenia stanowi kluczowy moment regulacji relacji, tożsamości i poczucia bezpieczeństwa psychicznego.

Wzorce zachowań to automatyczne sposoby reagowania, które uruchamiają się szybciej niż świadoma decyzja. Choć często mamy poczucie, że wybieramy sami, dawne schematy potrafią przejmować ster w kluczowych momentach. Artykuł wyjaśnia, czym są wzorce zachowań, skąd się biorą, dlaczego powtarzają się mimo zmiany warunków oraz jak odzyskiwać wpływ nad reakcją bez walki z samym sobą.

Konflikt wewnętrzny nie jest w terapii koherencji błędem ani zaburzeniem, lecz spójnym mechanizmem adaptacyjnym. Objaw często pełni funkcję regulacyjną, wynikającą z wewnętrznych sprzeczności i prób zachowania równowagi. W tym artykule wyjaśniam, jak terapia koherencji rozumie konflikt wewnętrzny, w jaki sposób zachodzi proces zmiany oraz dlaczego integracja doświadczenia bywa skuteczniejsza niż walka z objawem

Parentyfikacja to doświadczenie, w którym dziecko zbyt wcześnie przejmuje odpowiedzialność należną dorosłym. Choć w dzieciństwie bywa postrzegana jako dojrzałość lub zaradność, w dorosłym życiu często ujawnia się jako nadodpowiedzialność, trudność w stawianiu granic i chroniczne napięcie. Artykuł pokazuje, jak odwrócenie ról w rodzinie wpływa na emocje, relacje i poczucie tożsamości oraz w jaki sposób można stopniowo odzyskiwać wybór i równowagę, bez zaprzeczania własnej historii.

Rekonsolidacja pamięci to neurobiologiczny mechanizm, który wyjaśnia, w jaki sposób utrwalone reakcje emocjonalne mogą ulec trwałej zmianie. Artykuł porządkuje, czym jest ten proces, jakie warunki muszą zostać spełnione, aby mógł się uruchomić, oraz dlaczego ma on kluczowe znaczenie w terapii koherencji. Tekst ma charakter edukacyjny i pokazuje różnicę między regulacją objawów a zmianą na poziomie źródłowym.